Skip to content

Eindexamenexpo KABK 2011

4 oktober 2011

Oorspronkelijk geplaatst op 8 juli 2011

Op de Haagse Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten (KABK)  studeerde weer een lichting verse kunstenaars af. Naarstig ging ik op zoek tekenaars en schilders etc. wier werk mijns inziens de getijden zouden kunnen weerstaan. Traditiegetrouw  wilde ik er een viertal uitlichten.

Om met de deur in huis te vallen: het viel niet mee. Je loopt door een academiegebouw op zoek naar Iets Bijzonders. Je ziet talent, maar te veel talent dat maar niet uit de knop wil komen en helaas ook talent dat er niet is (een gegeven dat dit jaar helaas pijnlijk opviel). Maar kunst is ook een kwestie van geloof, dus met de tong op de schoenen blijf je maar doorzoeken naar Iets Bijzonders.

En om met de volgende deur in huis te vallen: Iets Heel Bijzonders was te vinden bij het werk van Roza Stegeman.

Zij bood een overweldigende en gedurfde presentatie gekoppeld aan een ware orgie van verf.

Dat Stegeman wat te vertellen heeft ligt er (letterlijk) dik bovenop.

Maar het is niet alleen de verf, het is ook de stapeling van de schilderijen tegen elkaar, de hele opstelling die op het eerste gezicht chaotisch overkomt, maar die bij nadere beleving op zijn plaats staat.

Een enkele keer komt er ook een vorm uit een schilderij zetten, als om de opstelling voelbaar te maken.

En naast de schilderijen zijn er ook de figuren, gemaakt uit houtresten en kleine gebruiksvoorwerpen die door de presentatie staan en die de schilderijen ondersteunen, de toeschouwer zelfs binnentrekken, die de expositie tot een bijzonder pakkende ervaring maken.

Het is niet dat er dit jaar voor wat betreft tekenen en schilderen niet meer talent te zien was dan Stegeman. Er was talent te zien dat het potentieel heeft tot behoorlijke hoogten te kunnen stijgen. Maar het was net of zich dat steeds beperkte tot een deel van het getoonde werk van de individuele afstudeerders. Er waren interessante werken uit te halen, soms alleen interessante elementen in werken, maar, wat mij betreft, eigenlijk weinig of geen kunstenaars die met hun hele getoonde oeuvre onvoorwaardelijk overtuigden.

Neem bijvoorbeeld een oeroude discipline als portretschilderen. Wie na al die eeuwen schilderen nog de illusie heeft het ware karakter van de geportretteerde te kunnen ontwaren uit het plaatje, zal bedrogen uitkomen. Maar voor de portretschilder blijken zaken als karakterisering en representatie steeds een basis van creativiteit.

Wat dat betreft zag ik een aantal fraaie, ingehouden voorbeelden van Luut Doucet.

De karakters van de geportretteerden (die ik niet ken) lijken steeds het uitgangspunt voor de karakterisering van het schilderij zelf. Één en ander wordt opgelost met beeldende middelen als eenvoudige kleurstelling en een behoorlijk zuivere tekening. Oplossingen die minstens zo oud zijn als de weg naar Rome, maar die aantoonbaar blijven werken.

Desoriënterend, onbehaaglijk, ambigu en vooral verontrustend zijn al een behoorlijke tijd de grote modewoorden in het kwalificeren van kunstwerken. Een beetje chic publiek wordt vandaag de dag blijkbaar graag verontrust. Dat het vooral wereld en samenleving zelf zijn die verontrusten, weet een kunstenaar (als het goed is) als geen ander.

Je ziet het bijvoorbeeld bij iemand als Petra Werlich. Fraai kleurgebruik, en de voorwerpen die het verhaal in het schilderij moeten vertellen staan compositorisch fraai opgesteld. Het is duidelijk: Werlich kan wel wat en het levert een aantal geslaagde schilderijen op. Toch zou je willen dat Werlich de komende tijd voorbij die nadrukkelijke verontrustendheid komt.

Of neem het werk van Milan Draskovic. Mooi ruw materiaalgebruik en een vergaande abstractie van, naar het lijkt, vooral landschappelijke elementen. Het oppervlak van het werk en het materiaal lijken goed samen te werken. Op het eerste gezicht dringt zich een zekere overeenkomst op met het werk van Armando (en dat bleek bij nader inzien ook juist). En Armando’s werk was al verontrustend voordat het woord werd uitgevonden.

Maar meer nog dan Armando heeft Draskovic een wijze van werken die het oppervlak van zijn materiaal lijkt af te tasten. De beeldende elementen lijken bij hem uit het oppervlak voort te komen en dat maakt ze zowel vlak als ruimtelijk. Daarin schuilt mogelijk dan ook de eigenheid van zijn werk.

Bertus Pieters

Meer over de Eindexamenexpositie van de KABK hier:

http://blogger.xs4all.nl/chmkoome/archive/2011/07/04/664215.aspx

http://www.metropolism.com/reviews/eindexamens-2011-kabk/

http://trendbeheer.com/2011/07/02/eindexamenexpositie-kabk-den-haag-3/

 

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: