Skip to content

Op vakantie in Nederland in 2050! #4 (slot)

14 februari 2012

We voelden ons plotseling niet meer zo erg op ons gemak. Om onszelf een beetje te troosten besloten we één van de twee kunstmusea in dit land op te zoeken.

De twee grootste Nederlandse kunstenaars zijn Jan van der Hark en Mien Mokkel. Zij weten hoe ze het aan moeten pakken en heel Nederland is het er wel over eens dat er maar plaats is voor twee kunstenaars in dit kleine land. Het bedrijfsleven wilde wel meer kunstenaars in het leven roepen, want het aantal bedrijven waar een kunstenaar reclame voor kan maken is oneindig groot, maar het was economisch volgens velen niet haalbaar. Het bedrijfsleven heeft wel besloten – en dat is ook goedgekeurd door regering en parlement – dat er af en toe een buitenlandse gastkunstenaar komt in Nederland. Dat brengt toch weer wat leven in de brouwerij. Hoewel Van der Hark en Mokkel zeker niet saai zijn. Jan en Mien hebben ieder een eigen museum. En daar organiseren zij soms ingetogen maar meestal ook spectaculair werk van zichzelf en ook van elkaar.

Kent Nederland dan echt niet meer kunstenaars? Jazeker wel, hoewel je het woord ‘kunstenaar’ in hun geval zelden meer hoort. Ze worden meestal “subsidieslurpers” genoemd, omdat ze ooit betaald zouden zijn geweest voor hun kenmerkende luiheid. De bedoeling was eigenlijk dat zij op straffe van het afsluiten van alle voorzieningen, inclusief gas, water en elektra, zouden stoppen met hun zogenaamde kunstenaarschap en eindelijk eens zouden gaan werken voor hun geld.

De oppositie, die meende dat een kunstenaar misschien toch maatschappelijk relevant kon zijn, is daar overigens heel kritisch over geweest en heeft toch voor elkaar gekregen dat die subsidieslurpers af en toe wat geld kunnen aanvragen voor iets belangrijks als een tube verf, op voorwaarde dat zij eerst een oor afsnijden. Van der Hark en Mokkel zijn steeds bereid om in een commissie plaats te nemen om de correlatie tussen afgesneden oor en de materiële aanvraag te beoordelen. Nu is een commissie van twee natuurlijk wat klein en de oppositie en de vakbonden hebben er dan ook op aangedrongen dat er wisselende commissieleden zijn die zelf ook subsidieslurper zijn. Daarop is ingesteld dat Van der Hark en Mokkel steeds twee commissieleden subsidieslurpers erbij krijgen, op voorwaarde dat die hun beide oren al hebben verloren.

Het spreekt vanzelf dat er kunstenaars zijn die liever hun beide oren behouden, de zogenaamde ‘subsidieweigeraars’.  Dat vinden de Nederlanders verder prima als ze er maar geen last van hebben. Dat betekent dus heide- en Alpenlandschapjes produceren voor hotelkamers, vruchtbare zigeunerinnen en huilende jongetjes voor huiskamers en poesjes, paarden en kabouters voor kinderkamers. Voor de wat modernere Nederlanders kan ook iets abstracts gemaakt worden naar keuze, een beetje sober, of juist met krullen of een beetje expressief met verfklodders. In hun vrije tijd proberen die kunstenaars dan nog iets te maken wat ze zelf leuk vinden.

Anderen hebben ervoor gekozen naar het buitenland te gaan, waar zij niet zelden furore maken. Maar de gemiddelde Nederlander heeft daar geen boodschap aan, want sinds de muur er staat hoeft Nederland niet meer geïnteresseerd te zijn in al die vreemde mores.

Het in het openbaar laten zien van onbegrijpelijke kunst is nu ook bij wet verboden. Van der Hark en Mokkel beoordelen wat begrijpelijk en onbegrijpelijk is, samen met twee oorlozen (anders zou het niet eerlijk zijn). Achten zij het getoonde onbegrijpelijk, dan kun je nog in beroep gaan bij de bestuursrechter, maar die moet er ambtshalve vanuit gaan dat Van der Hark en Mokkel en de twee oorlozen er verstand van hebben en kan dus meestal weinig betekenen. Volhardt iemand in het openbaar maken van onbegrijpelijke kunst dan krijgt hij te maken met de KPN. Zoals de KPN al voor veel maatschappelijke problemen een oplossing bleek.

Je zult begrijpen dat er toch erg weinig voor ons was om te zien in Nederland. De tulpen bloeiden nog niet en het water was te koud om in te zwemmen. Het was bovendien constant grijs of het regende. We hadden een hele week in Nederland gepland, maar het is bij een weekendje gebleven.

Nu, dat hebben we geweten. Je moet als je het land inkomt beloven een minimum bedrag aan geld uit te geven, tenslotte moeten die koffiemunten blijven rollen. Nu staat dat wel in de kleine lettertjes, maar je hebt er toch voor getekend. En daar staat ook, dat als je je verblijf bekort, dat je je geplande uitgaven aan de douane moet afgeven. We hadden die kleine lettertjes niet goed gelezen en we werden dan ook erg boos toen men ons bij de grens verordonneerde ons geld af te geven. De douaneambtenaar somde het bars in het kort voor ons op: “U bent buitenlanders, dus U bent Nederland iets verschuldigd!” Men wees ons op de kleine lettertjes, maar we waren te verbijsterd om iets uit te brengen.

Dat werd voor een weigering aangezien en zo werden wij zonder pardon in vreemdelingenbewaring gesteld. En of we al zeiden dat we wel wilden betalen, maakte niets meer uit. We kregen een piketadvocaat toegewezen, die ons duidelijk maakte dat een betalingsaanbod geen enkele zin had: “U maakt het alleen maar erger, het zou omkoping zijn!” En zo kwam het dat we de rest van onze vakantie in Nederland uitgezeten hebben in een detentiecentrum.

Het was een leerzame vakantie. Er was maar één vakantie, heel lang geleden, leerzamer: dat was die in Noord Korea.

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: