Skip to content

Tussen einde en begin #27 : Femmy Otten

10 december 2017

Het werk van Femmy Otten heeft altijd een sterke binding met dat wat het leven tot een mythe maakt. Het gaat daarbij niet om de mythe als leugen maar om de mythe tegelijk als wonder en als herkenningspunt. In de Haagse binnenstad is sinds kort haar beeld And life is over there toegevoegd aan de P. Struijcken-beeldengalerij, beter bekend als het Sokkelproject. Het gaat om een twee- of misschien wel meerslachtige figuur ten voeten uit, met drie armen en een dierlijk wezentje boven op het hoofd. Het refereert aan een aantal beelden die aan het menselijk denken ten grondslag liggen in verschillende delen van de wereld. Daar is het staand naakt als ideaal van schoonheid en van mens-zijn, maar ook als weergave van het goddelijke, verpersoonlijkt als mens. Hindoegoden kunnen meerdere armen hebben. Dieren spelen in meerdere culturen en religies een rol om de band met de omgeving, de natuur zo je wil, te bestendigen. In het Oude Egypte werden bijvoorbeeld meerdere goden en hun dienaren als dieren voorgesteld. Sinds de intrede van de monotheïstische godsdiensten zijn dieren verwijderd naar de wereld van fabels. In de Haagse binnenstad, in het gebied van het Sokkelproject, zijn dieren beperkt tot de immer gepamperde honden en verder duiven, meeuwen, kraaien en kauwen. De honden zijn verworden tot ons spiegelbeeld van sentimenten en de vogels zijn hun mythologische status kwijtgeraakt. Zij worden gedoogd als ze restjes van de consumptiemaatschappij oppikken.

Ottens beeld kan gezien worden als een oerbeeld van de mens: de mens, niet als oervorm in de evolutie en het ontstaan van onze soort, maar als onderdeel van de natuur waar hij uit voortkomt en waaruit oorspronkelijk ook zijn ideeën voortkomen. De mens als compleet wezen, die het mannelijke, vrouwelijke, goddelijke en mythologische in zich verenigt. Het beeld zelf heeft er de perfecte afwerking van. Het heeft vrijwel geen individuele kenmerken en de dubbele geslachtelijkheid en de drie armen zijn eerder een staat van perfectie dan van afwijkendheid. Het gezicht is zelfverzekerd, een milde glimlach lijkt om de mond te spelen. Ook de houding is zelfverzekerd, zonder schaamte en zich bewust van de eigen geestkracht. Op het hoofd zit het dierlijke wezen. Het dier is echter ten dele ook een projectie, want het heeft menselijke kenmerken. Het is zo mythisch als de mens zelf en lijkt boven op het hoofd van de mens diens gedachtegoed te bewaken en te vertegenwoordigen.

In zijn geheel herinnert het beeld aan onze eigenheid als soort, zonder gebukt te gaan onder zonden of overeind gehouden te worden door deugden. Je kunt je een dergelijk beeld voorstellen in een tempel of een altaar. Maar waarom zou het daar moeten staan, want het staat in principe ook boven de godsdiensten? In feite is het, verheven op een sokkel boven het publiek, in het stadscentrum uitstekend op zijn plaats. Het is ervoor gemaakt. Het hoeft ook niet aanbeden te worden, het is er alleen maar om je te herinneren aan je geestkracht.

(Klik op de plaatjes voor een vergroting)

 

Bertus Pieters

 

Zie ook: https://vimeo.com/237701812

https://www.stroom.nl/paginas/pagina.php?pa_id=5068696

Advertenties
Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: